مىنمايد ) بلكه در هر حال انسان‌سازى و تربيت را بسيار مهم دانسته و اساس قرار مىدهد تا با تعليم و تربيت و آگاهى دادن ، افراد را در حد خود آگاهى مىرساند تا خود فداكارى نمايند و خود با فضائل نفسانى آراسته گردند و اعمال خوب را خود براى خدا انجام دهند و اعمال زشت را براى خدا ترك نمايند . آيات انفاق را ذيلًا تا آنجا كه در گنجايش اين نوشته باشد مىآوريم تا روشن گردد كه : 1 - انسان مالك مىشود تا انفاق بر او واجب يا مستحب شود . 2 - انسان به ديگرى تمليك مىكند يعنى انفاق مىكند و گيرنده مالك مىشود . 3 - با اين عمل نيك ، ديگران هم بدون اينكه كارى انجام داده باشند مالك مىشوند . به عبارت ديگر اصالت كار را نفى مىكند . 4 - همچنانكه حدى براى مالكيت ذكر نشده است ، براى انفاق هم حدى نيست مگر اينكه به حد اسراف برسد . آيات انفاق : اينك آيات شريفه : 1 - « وَ إِذا قِيلَ لَهُمْ أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَ نُطْعِمُ مَنْ لَوْ يَشاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ . . . » . « 1 » ترجمه : و هنگامى كه گفته مىشود به آنان از آنچه كه خدا به شما روزى كرده انفاق نماييد كافران به مؤمنين مىگويند : آيا اطعام كنيم اشخاصى را كه خدا اگر مىخواست خود به آنها اطعام مىنمود ؟ . 2 - « أَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناكُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَ يَوْمٌ لا بَيْعٌ فِيهِ وَ لا خُلَّةٌ » . « 2 » ترجمه : انفاق كنيد از آنچه كه خدا به شما روزى كرده ، پيش از آمدن روزى كه در آن خريدوفروش ( كه پول بدهيد و جرمها را خريدوفروش كنيد ) و دوستى ( كه بدان سبب از گناهانتان خلاص شويد مانند دنيا ) نيست . در اين دو آيهء شريفه از عدم انفاق مذمت مىنمايد كما اينكه در بعضى ديگر از آيات انفاق را ستايش مىكند و مؤمنين را بدان مىستايد و مىگويد :

--> ( 1 ) - سورهء يس ، آيهء 47 . ( 2 ) - سورهء بقره ، آيهء 254 .